De Oranjebuurt
Door Maria Castelyn-Stuifbergen 1
Nederland is konings land. En ik denk dat we er trots op zijn. Ik was altijd onder de indruk van Koninginnedag en 5 mei vieringen. Het waren feestdagen die we in hart en nieren vierden. De vlaggen uit, alles in oranje, gemaakt van crêpepapier. De bijeenkomst op het gemeentehuis waar in vol ornaat het Wilhelmus werd gezongen. De optochten van de school en kerk af beginnende dan door de Wilhelminastraat en Torenstraat tot het gemeentehuis. Dan op 5 mei de spelen op het Vitesseterrein en de bijeenkomst in het veilinggebouw op de Geversweg. Maar waar mijn verhaal naar toe moet is de “Oranje Buurt”. De Wilhelminalaan, Prinses Beatrixstraat, Prinses Marijkestraat, Prinses Irenestraat, Prinses Margrietstraat, Koningin Julianastraat. Koningin Emmastraat, Willem de Zwijgerlaan en de Prins Hendrikstraat.
De huizen in de Wilhelminalaan waren gelegen aan een park en bankjes en ik dacht een speeltuin? In een van de huizen woonde Dr. de Jong, huisarts. En een begrafenisondernemer Van Ballegooij. En laat mij niet vergeten mijn oom en tante in de Margrietstraat. Het was een buurt met erenamen. De Wilhelminalaan kruist van de Dorpsstraat naar de Torenstraat, een winkelstraat met van allerlei winkels: bank, supermarkt, poelier, handwerkzaak, Oudejans, etc, etc. Een feestartikelenwinkel en wat je maar nodig kon hebben. Bij de supermarkt Glorie had je een uitgang naar het dorpsplein, genaamd de Brink. Waar op de tweede zondag in augustus de kermis was; oergezellig met muziek en mensen. Heb er wat vertoefd. Tja, Castricum was toen een klein dorpje. Nu inmiddels een hele stad met nieuwe huizen.
Ik ben twee jaar geleden nog eens op visite geweest en ik moet zeggen: ik zou niet meer kunnen wennen. Doch, ik blijf het dorp met mij meedragen. Er is elke dag een gedachte van Castricum wat in mijn gedachte mee dwaalt. Deze keer geen lang verhaal, maar ik dacht, het moet even opgenoemd worden. Ik ben trots op het dorp ook al woon ik er niet meer. Volgend verhaal is over de burgemeester Mooystraat, waar ik menig bezoekje gebracht heb.
Geïnteresseerd in de andere columns van Maria Castelyn-Stuifbergen?
Klik dan hier om deel 1, 2, 3, 4, 5 en 6 van deze serie te lezen.
[1] Over de schrijfster
Maria is geboren in Castricum en woont in Mattawa ten noorden van Toronto dicht bij Northbay in Canada. In haar verhalen heeft de webredactie haar ‘Engelse’ toon behouden. Maria is een zus van Jaap Stuifbergen, die vele jaren aan Oud-Castricum verbonden was.
