Dorpsstraat, van Schoolstraat tot Spoorweg
Door Maria Castelyn-Stuifbergen 1
Ik ga nu oversteken naar het gemeentehuis, een interessant gebouw met een bordes en waar toen alle gemeentelijke zaken behandeld werden waaronder aangifte van geboorte, huwelijksverzoeken etc., etc. Ook zelf ben ik daar getrouwd met mijn man, Bart Castelijn op 7 oktober in een blauwe korte jurk. We gingen op december 18, 1969 voor de kerk trouwen in de kapel van Heliomare. Ook hebben we wat gespeeld bij het gemeentehuis. En mijn vader stuurde ons als kind erheen op een zondag omdat we ons zo verveelden, om die man te gaan kijken met zijn glazen been met die goudvis erin. Nou dat was toch een belevenis. En als kind was je nieuwsgierig. En het hield ons een paar uur bezig. Net zo goed, als het kerkhof van de protestante kerk, met de oorlogsgraven. We vonden het wel eng, maar toch.
Naast het gemeentehuis was het winkeltje van Schotten met mooie meubelen. En dan de speelgoedwinkel van Brandjes. Uren hebben we daar doorgebracht. En dan Jacobs, de automatiek. Patat, kroketten, slaatjes. Ik herinner mij de brand en de geur van na de brand. Nog heb ik de geur in mijn neus, en dat voor zoveel jaren geleden. Ja, toen kon je nog frites kopen voor een dubbeltje met vijf cent mayonaise. In een puntzakje.
Naast Jacobs had je de fietsenmaker Eikel geloof ik? Hij en zijn gezin hadden een ongeluk op vakantie in Duitsland en zijn vrouw en dochter zijn daarbij om het leven gekomen. Een heel droevig verhaal. Naast de fietsenmaker had je, geloof ik, een opticien. En daarnaast herenkledingzaak Mul. Dan, volgende zaak was een slagerij waar ik de naam van vergeten ben, en dan had je de firma Stet die verhuizingen deed en buitenlands transport. Ik heb nog met een dochter, Marja Stet, in de klas gezeten.
En dan had je weer een automatiek. Gevolgd door een winkel waar je alles kon kopen om reparaties in je huis te doen. En uiteindelijk kwam je bij de viskar, waar je gebakken vis kon kopen of een zure\zoute haring. Lekker hoor. Als we het plaatsje van de viskar door lopen zie je nog de verfwinkel (van Portegies, red.) en de bar van Bal Lute.
Dan steek je over en stapte je op de stoep en arriveerde bij een groenteman. Helaas, ik ben de naam vergeten, maar het werd verbouwd naar, snackbar Veronica. Heel wat gezeten en gegeten. Het had een gezellig zitje en muziek. Als je dan op de Dorpsstraat doorliep had je nog dacht ik een winkeltje voor boter, suiker, koffie, theewaren, met daarnaast schildersbedrijf en behangbedrijf Schram. Hun dochter Mia Schram heeft nog bij mij in de klas gezeten. Voor de rest had je nog een huis en een garagebedrijf. En dan twee herenhuizen waarvan 1 huis, politiebureau was van de rijkspolitie.
Hierbij laat ik dit verhaal om het volgende verhaal over de Koninginnen buurt te schrijven. Tot de volgende keer.
Geïnteresseerd in de andere columns van Maria Castelyn-Stuifbergen?
Klik dan hier om deel 1, 2, 3, 4, 5 en 7 (vanaf 14 januari) van deze serie te lezen.
[1] Over de schrijfster
Maria is geboren in Castricum en woont in Mattawa ten noorden van Toronto dicht bij Northbay in Canada. In haar verhalen heeft de webredactie haar ‘Engelse’ toon behouden. Maria is een zus van Jaap Stuifbergen, die vele jaren aan Oud-Castricum verbonden was.
