Heerlijk spelen in Castricum
Door Maria Castelyn-Stuifbergen 1
Ik neem jullie mee in mijn geheugen door Castricum. Deze keer schrijf ik vanuit de Huibert van Ginhovenstraat, waar ik geboren was, richting Dorpsstraat waar eens de slagbomen van de treinen waren en het controlehuisje hiervan. Als de slagbomen dicht waren en je was een collector van suikerzakjes, speldjes of andere goedbedoelde dingen dan ging je de wachtende auto’ s af om de chauffeur te vragen of ze misschien zoiets in de auto hadden en jij het mocht hebben? Het was niet alleen verboden, maar ook levensgevaarlijk! Maar als kind dacht je daar niet bij na.
Als je richting Beverwijk/Heemskerk liep en de spoorweg overging en dan de eerste straat linksaf (Gasstraat, red.) ging, stond er op het hoekje een klein cafeetje (Duinzicht, red.), wat in de loop der jaren een schoenenzaak werd. Daarnaast, richting gasfabriek, was er een atelier waar kleding werd genaaid door dames. Ik weet de naam niet helemaal zeker meer, maar ik dacht, Hoogervorst. De straat was de Oude Haarlemmerweg. Daar woonden vele schoolgenoten, o.a. Anneke Schram, die verdronken was in het Uitgeester zwembad. Vreselijk was dat. We moesten lopend van school naar haar huis om haar te bezichtigen. Ze was zo mooi opgemaakt. Ik zie haar nog voor mij in haar kist. Je had er nachtmerries van. De gasfabriek was een heel oud gebouw en ik vond het een roestig gebouw. Het was dacht ik nog wel in gebruik. Het leverde gas voor Castricum. Ik kan mij herinneren, de muntjes in de gasmeter en elektriciteitsmeter in de kelder van ons huis. Maar later werd dit vervangen zodat je geen muntjes meer hoefde te betalen.
Maar even doorlopen en dan liep je in de Oude Haarlemmerweg naar het einde en was je terug op de Beverwijkerstraatweg. Daar kon je oversteken en het bospad (Onderlangs, red.) nemen naar de Papenberg. Enorme zandheuvel met nog een restant bunker (tankmuur, red.). Als kind bracht je uren door op deze zandberg. Je nam een kleed, limonade, koekjes en snoepjes mee. En je had plezier met klimmen en naar beneden rollen en voor je zag je de Vitesse voetbalvelden waar deze sport werd gespeeld. De bunkerwal werd als evenwichtsbalk gebruikt of als zonnebed met het kleed onder je.
Uitgespeeld liepen we het zandpad af, passeerden de tennisbanen, waar het in de winter ijsbaan was. Dan richting het eerste gedeelte begraafplaats Onderlangs. Als kind vond je het een angstig iets, maar gauw sloeg je af richting station om naar huis te gaan. En over station gesproken. Het was een mooi wit gebouw met toen een overdekte fietsenstalling. In het gebouw zelf waren de ticketverkopers om met de trein te reizen en zelfs kon je perronkaartjes kopen om op het perron te vertoeven. Menig keren gedaan met mijn buurmeisje. De poppen en kleertjes mee en in de wachtkamers met de poppen spelen. Als je uitgespeeld was ging je de trappen onder de rails af en op naar de uitgang waar ene mijnheer Zegwaard de kaartjes nam. Tegenover het station had je nog de fietsenstalling, taxivervoer en ziekenvervoer van Tervoort. Daar kon je je fiets stallen en kon je de bus naar het strand nemen. Een keer ben ik met de ziekenwagen naar Heemskerk gebracht voor een blindedarmontsteking.
Dan liep je langs de eendensloot (Stationsvijver, red.) met twee bruggen. Een ervan ging naar “Captain Rommel” zijn tuin. Die brug had ook een trapje naar beneden bij het water. Vaak eenden gevoerd. En zelfs nog eens door het ijs gezakt bij restaurant Funadama. Goddank door een schoolmeester gered en naar huis gebracht. Dan had je nog garage Kooijman. Daar heeft mijn broer Jaap met zijn vrouw Carla nog hun nieuwe auto opgehaald die ze gewonnen hadden met een loterij. En het bureau van de Rijkspolitie. Dan keren we terug naar de Huibert van Ginhovenstraat.
Zo dit was het voor nu.
Deel 3 verschijnt op deze site op 13 oktober.
Klik hier om eerdere columns te lezen van Maria Castelyn-Stuifbergen.
[1] Over de schrijfster
Maria is geboren in Castricum en woont in Mattawa ten noorden van Toronto dicht bij Northbay in Canada. In haar verhalen heeft de webredactie haar ‘Engelse’ toon behouden. Maria is een zus van Jaap Stuifbergen, die vele jaren aan Oud-Castricum verbonden was.
